 | klikaaxiologon στο Η Κλίκα ψηφίζει |
| klikaaxiologon στο Η προβιά της μπλογκόσφαιρας κι… |
| klikaaxiologon στο Η προβιά της μπλογκόσφαιρας κι… |
 | Allu Fun Marx στο Αχ. Ναι! Ναι! Ναι! Ναι! Ράπισε… |
| Allu Fun Marx στο Η προβιά της μπλογκόσφαιρας κι… |
Εδώ και αρκετά χρόνια ήταν κοινό μυστικό στους αποκρυφιστικούς κύκλους μια Προφητεία που κανείς άλλος δεν ήξερε, πέρα από αυτούς. Η Προφητεία, που χρονολογείται από την εποχή της Μπλαβάτσκυ, αποδίδεται σε αυτήν, τη χρονιά περίπου που της σταματούσε η περίοδος και οι δίαυλοι του πνεύματός της ήταν πλέον ανοιχτοί. Δεν τη δημοσίευσε σε κανένα έργο της, οπότε με σχετική βεβαιότητα μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι η μετάδοσή της υπήρξε προφορική, μόνο μεταξύ μυημένων. Κάποιοι άλλοι κύκλοι θεωρούν ότι η Προφητεία αυτή ήταν η Τρίτη Προφητεία της Φατίμα αλλά αυτό δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί.
Το περιεχόμενό της, πάντως, μιλούσε για μια εποχή σκοτεινή, μαύρη κι αραχνιασμένη, όπου ένας παγκόσμιος ιστός θα κάλυπτε τον πλανήτη και θα έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά. Θα ήταν τόσο μεγάλος αυτός ο ιστός, όμως, που οι άνθρωποι θα μπερδεύονταν μέσα του και θα ένιωθαν όλο και πιο μόνοι, όλο και πιο χαμένοι και απελπισία θα πλάκωνε την καρδιά τους. Η Προφητεία, όμως, δεν ήταν ένα ακόμα καταστροφολογικό σενάριο. Βαθιά μέσα της υπήρχε ελπίδα, γιατί μιλούσε για τον ερχομό ενός Πεφωτισμένου, ενός Μεσσία που θα διέλυε το έρεβος της αμφιβολίας και θα το αντικαθιστούσε με το Φως της Γνώσης. Στο πρόσωπό του θα ενσαρκώνονταν ξανά οι Μεγάλοι Μποδισάτβας, θα έπαιρνε από το χέρι τους ανθρώπους και θα τους οδηγούσε σε μια νέα εποχή.
Γλυκιά ήταν αυτή η Προφητεία αλλά και μυστηριώδης. Γιατί, όχι μόνο δεν εξηγούσε τι ακριβώς θα ήταν αυτός ο ιστός που θα έφερνε τους ανθρώπους κοντά αλλά και γιατί έδινε το ακριβές όνομα του νέου Μεσσία, χωρίς κώδικες, όπως η Αποκάλυψη. Ωστόσο, το όνομά του, παρέμεινε μυστηριώδες, όσο και ο τόπος καταγωγής του και η φυλή στην οποία θα ανηκε. Γιατί η Προφητεία όρισε πως το όνομά του θα ήταν Λαπουτα.
Ολόκληρα μυστικά τάγματα δημιουργήθηκαν για τον εντοπισμό και την προστασία του Ιερού Βρέφους, όταν θα γεννιόταν και πολλοί αγνοί σταυροφόροι του Λαπουτοτάγματος πέθαναν, χωρίς να βλέπουν την Προφητεία να πραγματοποιείται.
Όμως, μα το Φως του Όσιρη, το Θείον Βρέφος εγεννήθη και η Ελλάδα ήταν η τυχερή χώρα που το ανέθρεψε και το έκανε άντρα. Λέμε τώρα…
Όπως κάθε ενσαρκωμένο πνεύμα, έτσι και το Λαπουτόπαιδο στην αρχή δεν είχε καμία επίγνωση της ταυτότητάς του και της υψηλής του αποστολής και ζούσε μια φυσιολογική, κοινή θα την έλεγε κανείς ζωή. Τις νύχτες όμως έβλεπε οράματα, σκάλες από τη Γη να ανεβαίνουν στον Ουρανό, Αγγέλους να ανεβοκατεβαίνουν και να φωνάζουν Ωσαννά, Ωσαννά, έλα Λαπούτα στον τόπο σου. Έτσι ο Λαπούτα, υποψιασμένος ότι ο ρόλος του δεν ήταν να είναι ένας απλός άνθρωπος, πήγε σε σοφούς δασκάλους και γκουρού, οι οποίοι αμέσως αναγνώρισαν το πρόσωπο του Μεσσία τους. Ένας μάλιστα από αυτούς είπε νυν απολλύεις τον δούλο Σου Δέσποτα. Οι γκουρού και οι Λαπουτοφύλακες πήραν το νεαρό και τον μύησαν στα μυστήρια του Πνεύματος. Σε λεπτομέρειες δεν θα μπω, γιατί θα δοκιμαστεί σοβαρά το πεπτικό σας σύστημα. Άλλωστε δεν μας αφορά η Οπολογία σε αυτό το κείμενο, ούτε και έσω σκοπό να σας δώσω τα 101 μυστικά του να ανοίξετε χωρίς να πονέσετε. Προς το παρόν εστιαζόμαστε στο πνευματικό μέρος της προσωπικότητος.
Όταν λοιπόν εμυήθη ο Μεσσίας, συνειδητοποιώντας πλήρως το ρόλο του, κατάλαβε ότι ο Ιστός της Προφητείας δεν ήταν τίποτε άλλο από το διαδίκτυο. Έτσι, αποφάσισε να χτυπήσει το κακό με τα ίδια του τα όπλα. Ασχολήθηκε με διάφορα πράγματα στο Internet, δημιούργησε και ένα ιστολόγιό του, μεταξύ διαφόρων άλλων βέβαια που θέλησε να αποκρύψει και από το μετερίζι της μπλογκιάς άρχισε να χτυπάει το κακό στη ρίζα του.
Τι ηρωικές στιγμές! Τι Δόξα και τι Μεγαλείο είχαν οι αγώνες του! Στο πρόσωπό του αναβίωσαν η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η Μαντώ Μαυρογένους, η Ζαν Ντ Αρκ και η Άντζελα Δημητρίου ταυτόχρονα. Με πόση μαεστρία και δεξιοτεχνική δεινότητα εξέφρασε την κατινιά, με πόση ιδιοφυία έπεισε όλο τον κόσμο ότι εκείνος είναι ο Θεός τους, στον οποίο θα πρέπει να κάνουν γονυκλισίες διαδικτυακές, μιας και ο ίδιος είχε πλέον σιχαθεί να πεφτει στα πατώματα και στις πλάκες των πεζοδρομίων! Ρίγη συγκίνησης σκορπίζει στα πλήθη με τον ιδιόμορφο λόγο του, με την ψαγμένη, τύπου τρία πουλάκια κάθονται θεματολογία του! Συγχωρείστε με, συγκινούμαι…επιτρέψατέ μου να απελευθερώσω μερικά αέρια του γαστρεντερικού μου σωλήνα soli Laputa Gloria!
Βεβαίως, αυτός κάνει όλη τη χοντρή δουλειά αλλά, όπως κάθε αρχηγός θρησκείας που σέβεται τον εαυτό του, έχει και μια σειρά από μαθητές και διαδικτυακούς σωματοφύλακες, κοινώς τα περίφημα Λαπουτόσκυλα, που θέλουν να εισπράξουν λίγη, τόση δα από την ανυπέρβλητη δόξα του και τον διαβάζουν, τον προσθέτουν στη λίστα με τις επαφές του και τον σαλιώνουν νυχθημερόν, ως άλλα Χερουβείμ και Σεραφείμ.
Ο Λαπούτα, σύντομα μαθαίνω θα αποκτήσει τη δική του Εκκλησία. Σκοπεύει δε να υποκαταστήσει όλους τους διανοούμενους της χώρας που δεν πιάνουν μία μπροστά του. Όπως υπήρχαν παλιότερα οι άνθρωποι ορχήστρα, που έπαιζαν ταυτόχρονα πολλά όργανα, έτσι κι εκείνος θα γίνει ο άνθρωπος παύλα διανόηση. Για εκείνον γράφτηκε η Μυθωδία, εκείνον περίμενε ο Μπαχ κι έγραφε τα συγκονιστικά του ορατόρια, για αυτόν έπεφταν στα λιοντάρια και όχι για εκείνον τον…πως τον λένε…ααα, θυμήθηκα, εκείνον τον Ιησού, που είναι και λιγότερο διάσημος του Λαπούτα.
Εκφράζω το σεβασμό και το submissive του χαρακτήρα μου στο πρόσωπό σου, Θεέ του Διαδικτύου, Διανοούμενε των Διανοούμενων, Θεέ των Θεών, Ιέρεια του Πνεύματος. Σε ευχαριστώ για τις ατέλειωτες στιγμές πραγματικής ηδονής που μου χάρισαν τα αναγνώσματά σου, αν και μου άφησαν μια μικρή βλάβη στον προστάτη, αλλά χαλάλι σου. Γιατί, ένα πράγμα ζητάω από τη ζωή μου. Να μπορώ να έχω στο αριστερό μου χέρι τα κείμενά σου να τα διαβάζω και στο δεξί μου το υπερμεγέθες εργαλείο μου. Και, προς Θεού, μην θεωρήσεις με αυτό που είπα ισχυρίζομαι ότι τα κείμενά σου είναι για το πέος. Δεν θα υποτιμούσα ποτέ ένα τόσο χρήσιμο και αγαπημένο όργανο γράφοντας επάνω του το καθετί…
Θέλω να γνωρίζω αυτούς με τους οποίους επικοινωνώ στο Διαδίκτυο, ιδίως αν διακρίνω πως έχουν χιούμορ και ανοιχτά μυαλά. Είναι μεγάλη ηδονή να τους κουτσομπολεύεις μετά με άλλους μπλόγκερ!
Ένα κείμενο ή ποίημα (δεν μπορώ ν’ αποφασίσω) Φωσ-κολικό. Όποιος καταλάβει τι ελιξήριο είναι τα θύματα των θυτών να το πει και σε μας αλλά και στον καημένο τον Λεοπόλδο.
όσο
υπάρχει το τσίρκο, πάντα θα υπάρχει και ένας Λεοπόλδος.
όσο υπάρχουν θύτες , θα είναι τα θύματά τους το ελιξήριο .
και θάναι το τέλος πάντα το ίδιο.
ανίσχυροι θα απορούν.
αναζητώντας την δύναμη που χάνεται ξαφνικά.
όταν το άδικο περισέψει,
όταν η Τζελσομίνα που ήλεγχαν γίνει άθελά της τιμωρός.
και με τον πιό απρόβλεπτο τρόπο τους αφοπλίσει.
με την αθωότητα.
η ανατροπή των μεγεθών βλέπετε, συντελείται καθημερινά.
χρειάζεται χρόνος πολύς ή μια στιγμή.
ένα βλέμμα ή ένας σωρός αποδείξεων.
χρειάζεται το καλό και το κακό.
και σας διαβεβαιώ – είναι η έκπληξη πάντα η πιό μεγάλη τιμωρία.
όταν αργά γίνει επίγνωση.
τότε οι θύτες αφοπλίζονται.
και η έκπληξη είναι σαν την αλήθεια.
αναπόφευκτη.
και μοιραία.
Καληνύχτα καημένε Λεοπόλδε…
UPDATE:
επειδή, ξεύρετε, δεν τον ηύρε τον Χόχο εκεί. δημιούργησε ιστολόγιον έτερον. αίολον. πολύ σας διαβεβαιώ.
εδώ .
Κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της έχει και μια μερίδα ανθρώπων που εξασκούν αυτό που εξωραϊσμένα θα ονομάζαμε “κοινωνική κριτική”. Βεβαίως-βεβαίως ο “λαουτζίκος” την κοινωνική κριτική την ονομάζει κουτσομπολιό και κατινιά. Έτσι και εμείς -οι ιστολόγοι-έχουμε μια τέτοια μερίδα που διεκδικεί την πρωτιά σε αυτού του είδους την εφηρμοσμένη τέχνη, γιατί αν την κάνεις καλά την κατινιά μπορεί να εξελιχθεί σε υψηλή τέχνη. Είμαστε όμως διχασμένοι. Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη στρατηγική. Ένας κοινός στόχος και μια αισθητική με την οποία επιδιδόμαστε σε αυτήν την κατινιά-την υψηλή τέχνη που προαναφέραμε.
Για να εξηγηθούμε:Κορίτσια κανονίστε την πορεία σας γιατί μας μπερδεύετε και αυτό μας κάνει ανήσυχους τα βράδια. Μας έχετε βάλει να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο άκρα τόσο αντίθετα που κινδυνεύουμε να χάσουμε πέρα από τον ύπνο μας και τον…μπούσουλα.
Από τη μια έχουμε τον -και καλά-Λόγιο Ξεκατινιαστή, ο οποίος επιδίδεται εις το σπορ της κατινιάς ανά τακτά χρονικά διαστήματα ορίζοντας ανεμόμυλους για εχθρούς που τα έχουν βάλει μαζί του ενώ αυτός ως αθώα περιστερά διαβάζει ησύχως τα βιβλία του και ανεβάζει mp3s συνήθως κλασσικής μουσικής και αναλύει επί μακρόν ό,τι του κάτσει κάθε φορά. Ο Λόγιος Ξεκατινιαστής φέρει ως χαρακτηριστικό την καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Ως άλλος Ζαμπούνης ξεκατινιάζεται λέγοντας τα χειρότερα για τους πρώην και νυν φίλους του ιστολόγους χρησιμοποιώντας λογιότατες ελληνικές λέξεις όπως φληναφήματα, καταμαρτυρώ, και …χέστηκα. Όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά και όχι στην ίδια δημοσίευση επίσης. Είναι αυτό που λέμε ο Κουλτουριάρης της Κατινιάς, που είναι μεν μέσα στην ευαισθησία και τη γνώση αλλά άμα λάχει μεταμορφώνεται και σε λιμενεργάτη και σου ρίχνει κι ένα χέσιμο να το ‘φχαριστηθεί η ψυχή σου. Αμ, πως;
Και πάμε τώρα στο άλλο άκρο. Εδώ συναντάμε τον Ροκά Ξεκατινιαστή. Αυτό είναι ένα ιδιαίτερο υβρίδιο που το βρίσκεις συχνά-πυκνά (έως πάντα) στις παρυφές του Κολωνακίου απ΄ όπου εξαπολύει τις επιθέσεις του προς άλλους ανεμόμυλους που φυσικά και βεβαίως-βεβαίως φταίνε για όλα τα δεινά της μοίρας του, ένα εκ των οποίων είναι ότι δεν έγινε μεγαλοδημοσιογράφος (δεν έχει εξακριβωθεί αυτή η πληροφορία αλλά έτσι καταλαβαίνουμε από τις δημοσιεύσεις του). Εδώ η χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι πιο παιχνιδιάρικη να το πούμε; Πιο της τάβλας και της χαράς να το πούμε; Δεν έχουμε καταλήξει αλλά σίγουρα είναι πιο ξώχαρη από του Λόγιου. Ο Ροκάς Ξεκατινιαστής διαθέτει λόγο που ρέει και αν έχει και κέφια ως άλλος γλωσσοπλάστης εφεύρει δικές του λέξεις και καταλήξεις ρημάτων με διασημότερο το χεστήκαμαν. Κοινός παρονομαστής όπως βλέπουμε και στους δύο Ξεκατινιαστάς είναι το χέσιμο. Ίσως να έχει να κάνει και με προβληματική λειτουργία του εντέρου τους αλλά δεν έχει εξακριβωθεί.
Πάντως και οι δύο εξασκούν τη δύσκολη τέχνη της κατινιάς με αξιοθαύμαστη επιτυχία. Το λυπηρό όμως είναι ότι κανείς από τους δύο δεν σταθεροποιείται στην πρώτη θέση και όλο κονταροχτυπιούνται και όλο σε νέες έριδες μπαίνουν και ξαναμανά μαλλιοτραβιούνται για την πρωτιά ως άλλη Madonna με την Kylie. Είναι καιρός όμως να βρεθούν τα παιδιά, να τα πουν, να λυθούν οι διαφορές και να σημειώσουν κι αυτοί κι εμείς ένα Χ, αυτό της ισοπαλίας και να αποφασίσουν ότι δικιά τους είναι η πρώτη θέση ας τη μοιραστούν από κοινού και καλή καρδιά!
(Βεβαίως αυτό δεν θα συμβεί σύντομα γιατί ο Ροκάς έχει πληροφορίες ότι ο Λόγιος του επιτίθεται πλαγίως με τη μορφή σιχαμερής κατσαρίδας και κάθε λίγο προσπαθεί να την πατήσει για να ακούσει το ευτυχές γι’ αυτόν κλατς κλατς, αλλά το σιχαμερό ζωύφιο όλο του ξεφεύγει και μπλέκεται στις πλεξούδες του.)
Τρεις κοπέλες (το πάλαι ποτέ) και μια “κόρη” (κατά artois) ανέλαβαν τις τραπεζικές συναλλαγές της μπλογκοsphere. Πως? Εβγαλαν παντιέρα το πρόβλημα τους (το οποίο σημειωτέον είναι πρωτάκουστο και μοναδικό και όλοι οι άλλοι δεν υποφέρουν, μόνο αυτές) και το εξαργύρωσαν σε αναγνωσιμότητα.
Η πρώτη απ’ αυτές, θα είναι και η μοναδική στην Ελλάδα που ξεπατώθηκε με τις εξωσωματικές. Αλλά οι δικές της περιπτώσεις οπωσδήποτε άξιζαν καταγραφής και εκδόσεως! Μα ναι είπαμε! Είναι μοναδική! Και ταλέντο τουλάχιστον!
Η δεύτερη όταν έτρωγε το τελευταίο γουρουνάκι, έγλειφε τα δάχτυλα της και σκεφτόταν πως ακόμα ένιωθε ένα κενό στο στομάχι. Η χοληστερίνη βεβαίως βεβαίως είχε αναλάβει τα υπόλοιπα. Κι έτσι όταν ήρθε η ώρα για εκκαθάριση αρτηριών, το δημοσίευσε τιμή και δόξα και έριξε και το ανάθεμα στους κακούς και απάνθρωπους που την επιβουλεύονται. Μετά μάλλον πρέπει να καθάρισε τα δόντια της γιατί στην φωτό με τα κέρατα δεν ήθελε να μειονεκτούν οι κυνόδοντες.
Η τρίτη, όταν δεν διοργανώνει γκαλά στο σπίτι της για κοινωνικό σχολιασμό, καλεί το 166 να την πάρει και στο μεταξύ ξεπετάει και ένα ποστ στα όρθια (που κάνει και πιο βιτσιόζικο!). Τώρα για εμφραγματίας χαρά στην όρεξη που είχε δηλαδή. Που καλά να είναι η γυναίκα και όλα καλά να της πάνε, αλλά ε! μη χάνουμε και το μέτρο!
Η “κόρη” απ’ την άλλη, έσπευσε να εξαργυρώσει σε αναγνωσιμότητα, την ειλικρινή και βαθειά συμπάθεια που τρέφει για τις προαναφερθείσες, και που όταν δεν τις θάβει στα μετώπισθεν είναι όντως ειλικρινής και βαθιά! Σαν τον Καιάδα τουλάχιστον!
Τώρα η άλλη η ξεκούδουνη δίπλα μου, με σκουντάει να πω λέει, και για τον Τσέλιγκα και τον Πασχάλη. Μα τι να πω? Ο τελευταίος σε μία κρίση αυτογνωσίας έφτιαξε ένα μπλογκ με το βαφτιστικό του όνομα και ο άλλος τον συνηθίσαμε πιά. Ανοιγοκλείνει τα μπλογκ του όπως οι ηλεκτρονικές πόρτες στα πολυκαταστήματα. Θα αρπάξει καμμιά πούντα στο τέλος! Πόρτααααα
Στο Φιόρο του Λεβάντε, που αποφάσισε λόγω εβδομάδας των Παθών, να περάσει την Ποίηση γενεές δεκατέσσερεις! Αντε βρε και στον Λιβάνη για έκδοση!!!!
Γυμνή μέσα σε κουβέρτα (Μάλλινη; Νάυλον; Πικέ; ή Παραδοσιακή βελέντζα που κάνει πιο βουκολικό;)
χάδια στην πλάτη (με νύχι τύπου ταξιτζή να αφήνει τα σημάδια του πάθους, ρε παιδί μου)
για να κάψει το ένα κορμί το άλλο κι άλλο κι άλλο (και την Κούκα να τραγουδάει “ρίξε στην καρδιά μου, σπίρτο να πυρποληθώ”)
κι αν λυγίζεις μια φορά να λυγίζω δύο (κάτσε κάτω από την μπάρα!)
γιατί
τώρα πεθαίνει η μοίρα (εδώ η ποιήτρια έχει και μεταφυσικές ανησυχίες)
χάνεται ο χαμός (επιμένει μεταφυσικά)
πληθαίνει η ζωή (το γαμεί στη μεταφυσική)
ανθίζουν τα λουλούδια (αλλά τελικά την κερδίζει η Άνοιξη)
ξημερώνει η γλυκιά μέρα η ανέφελη (η Άνοιξη μέχρι αηδίας, λέμε)
που συντρίβει κάθε σκοτάδι ηλιθιότητας (και να και το υποννοούμενο περί των απανταχού ηλιθίων)
κι εγώ ακόμα εδώ… (και τελικά μας αποδεικνύεται αρκούντως στωική)
περιμένω! (αλλά όπως κάθε σωστός στωικός έτσι κι αυτή περιμένει την κλήση της που προς το παρόν…προωθείται)
Υ.Γ: Θα σας προτείναμε να αξιοποιήσετε περισσότερο τη φωτογραφία του …κώλου σας και να αφήσετε την ποίηση του κώλου στην ησυχία της!
Έπιασε κοτσίδα την πλούσια μαύρη κόμη του, να μην μπλέκονται οι τρίχες της στα δασύτριχα μουστάκια του κι αναπόλησε τις στιγμές της δόξας του. Τη μάχη με τον Κιουταχή-Στάθη, τότε που συγκρούστηκαν τα στρατεύματα τους στις άγριες χαράδρες της Σόλωνος. Δεν θυμόταν πως οδηγήθηκε στη μάχη, οι λόγοι που ξεκίνησε τις εχθροπραξίες χάνονταν σε ένα θολό φόντο από οργισμένες ανταλλαγές…σιντί, εξυπνακίστικα τσιτάτα, υπερβάλλουσα μαγκιά και κάτι πρωτάκουστους κώδικες τιμής που υποτίθεται είχε παραβεί ο Κιουταχής-Στάθης. Μετά θυμήθηκε τους δεκάδες άλλους στρατηγούς της διαδικτυακής επανάστασης, όλους εκείνους που ξεκίνησαν μαζί αλλά που του καθενός το συμφέρον τους έφερε αντίπαλους στα ίδια αναχώματα και ένιωσε πολύ λυπημένος. Για τα χαμένα χρόνια μπροστά στην οθόνη-πεδίο μαχών. Για τις ατέλειωτες καταγραφές της ζωής του σύμφωνα με τις επιταγές της μοδός του διαδικτύου. Που είναι τα ζουμπούλια και οι μαργαρίτες; Που είναι τα ρυάκια και οι ραχούλες που ροβόλαγε πριν μπλέξει με το αναθεματισμένο δίκτυο; Ποη πήγε η σχέση του με τη φύση; Τίποτις δεν έμεινε; Μόνο τα πιξελοειδή προσωπεία των άλλων οπλαρχηγών.
Πήρε την κοτσίδα του και σκούπισε τα λιγοστά δάκρυα του- εκείνα με το γνωστό σήμα Lacoste. Τέρμα τα δάκρυα, άλλωστε δεν ταιριάζουν και σε έναν οπλαρχηγό του διαμετρήματος του. Τέρμα και στο άσκοπο αλώνισμα στο διαδίκτυο. Έκλεισε τα σχόλια, αποκοιμήθηκε κι ονειρεύτηκε τη νέα επανάσταση. Αυτή που θα ξεκινούσε μετά τη δική του αποχώρηση. Ξύπνησε γρήγορα από τον εφιάλτη και έγραψε το επόμενο πόστ…. Σιγά μη δεν το έκανε!
Ο ένας λεβέντης
Κι ο έτερος λεβέντης
Αποτελούν τα μέλη της επιτροπής “ζώου γιου θινκ γιου κεν ράϊτ”. Μαζί τους και μια κακιά για ξεκάρφωμα. Παίζουνε λοιπόν τη … λύρα τους οι κρηιτικοί, κι οι επίδοξοι πεντοζαλισμένοι συγγραφείς περιμένουν τη βαθμολογία. Είτε θετική είτε αρνητική είναι η άποψη των κρηιτικών, τα διαγωνιζόμενα θύματα φεύγουν με κατεβασμένα και 
βρακιά
Ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι δεύτερος, και ποιος στην πρώτη ή δεύτερη δεκάδα των στατιστικών μηχανών! Αυτά είναι προβλήματα. Γνωστός blogger πήρε το μαχαίρι και έκανε κίνηση-τομή για την blogosphere. Έκοψε τον εαυτό του από τη μηχανή που μετράει τη δημοφιλία των ιστολογίων στο wordpress. Αυτός ο χορός του Ζαλόγγου-που χόρεψε μόνος του, παίζοντας τους ρόλους όλων των “Σουλιοτοπουλισσών”- έγινε μόνο και μόνο για να τη βγει στον γνωστό Παππούλη και τους χιλιάδες φαν του. Μα τι μένος είναι αυτό, θα αναρωτηθείτε. Δεν έχει με τι άλλο να ασχοληθεί, θα ξαναρωτήσετε. Απάντηση όμως δεν θα πάρετε. Κατά καιρούς μανιάζει με διάφορα που του φταίνε. Κυρίως πρέπει να του φταίει που δεν είναι συνέχεια πρώτος. Σε όλες τις λίστες. Σε όλες τις κατηγορίες. Αλλά δεν έχει καταλάβει ότι είναι μια κατηγορία από μόνος του. Και η κατηγορια στην οποία ανήκει λέγεται: Μόνος του!
Κάπως έτσι πρέπει να νιώθει αυτός ο κύριος. Ένα νησί μόνο του στ’ ανοιχτά. Όχι από επιλογή όμως, όπως θέλει να πιστεύει. Αλλά από την επιλογή των άλλων. Πόσο να τον αντέξουν έτσι πως συμπεριφέρεται; Πόσο να τον κάνει κανείς παρέα όταν η μονομανία του είναι εξολοθρευτική…για τους άλλους. Φωνάζει για τη γκρίνια και τη μιζέρια των άλλων, αλλά δεν ρίχνει μια ματιά στο ιστολόγιο του και κυρίως στους καυγάδες που ξεσηκώνει κάθε τρεις και λίγο κυνηγώντας…ανεμόμυλους. Έναν τέτοιο πρέπει να κυνηγούσε το βράδι της πρωτοχρονιάς όταν αντί για οποιαδήποτε άλλη διασκέδαση, προτίμησε να είναι ο πρώτος που θα ανεβάσει δημοσίευση 00.01. Με την αλλαγή του χρόνου δηλαδή. Όταν όλοι κάπου πίναμε και διασκεδάζαμε, αγκαλιάζαμε τους αγαπημένους μας, αυτός ήταν πιστός στο ραντεβού με την πρωτιά. Στην ίδια πάντα κατηγορία. Της μοναξιάς!
