Ο εφιάλτης του οπλαρχηγού.

Έπιασε κοτσίδα την πλούσια μαύρη κόμη του, να μην μπλέκονται οι τρίχες της στα δασύτριχα μουστάκια του κι αναπόλησε τις στιγμές της δόξας του. Τη μάχη με τον Κιουταχή-Στάθη, τότε που συγκρούστηκαν τα στρατεύματα τους στις άγριες χαράδρες της Σόλωνος. Δεν θυμόταν πως οδηγήθηκε στη μάχη, οι λόγοι που ξεκίνησε τις εχθροπραξίες χάνονταν σε ένα θολό φόντο από οργισμένες ανταλλαγές…σιντί, εξυπνακίστικα τσιτάτα, υπερβάλλουσα μαγκιά και κάτι πρωτάκουστους κώδικες τιμής που υποτίθεται είχε παραβεί ο Κιουταχής-Στάθης. Μετά θυμήθηκε τους δεκάδες άλλους στρατηγούς της διαδικτυακής επανάστασης, όλους εκείνους που ξεκίνησαν μαζί αλλά που του καθενός το συμφέρον τους έφερε αντίπαλους στα ίδια αναχώματα και ένιωσε πολύ λυπημένος. Για τα χαμένα χρόνια μπροστά στην οθόνη-πεδίο μαχών. Για τις ατέλειωτες καταγραφές της ζωής του σύμφωνα με τις επιταγές της μοδός του διαδικτύου. Που είναι τα ζουμπούλια και οι μαργαρίτες; Που είναι τα ρυάκια και οι ραχούλες που ροβόλαγε πριν μπλέξει με το αναθεματισμένο δίκτυο; Ποη πήγε η σχέση του με τη φύση; Τίποτις δεν έμεινε; Μόνο τα πιξελοειδή προσωπεία των άλλων οπλαρχηγών.

Πήρε την κοτσίδα του και σκούπισε τα λιγοστά δάκρυα του- εκείνα με το γνωστό σήμα Lacoste. Τέρμα τα δάκρυα, άλλωστε δεν ταιριάζουν και σε έναν οπλαρχηγό του διαμετρήματος του. Τέρμα και στο άσκοπο αλώνισμα στο διαδίκτυο. Έκλεισε τα σχόλια, αποκοιμήθηκε κι ονειρεύτηκε τη νέα επανάσταση. Αυτή που θα ξεκινούσε μετά τη δική του αποχώρηση. Ξύπνησε γρήγορα από τον εφιάλτη και έγραψε το επόμενο πόστ…. Σιγά μη δεν το έκανε!

1 σχόλιο

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI