Επειδή το Βουβαλόπαιδο έχει πάλι ορέξεις και ψάχνεται αδίκως να βρει τους Αξιόλογους σε ξένες ιστοσελίδες (Ίσιδα και Ραφφινάτα) τον καλούμε επίσημα όπως προσέλθει το Σάββατο και την Κυριακή στο Ξενοδοχείο Ηλέκτρα! Εκεί, το διεθνούς φήμης “διάμεσο” Gordon Smith, ως καλεσμένος του κου Χαρδαβέλα θα βρει διάφορα: χαμένα δακτυλίδια, συζύγους, βραχιόλια, καταθέσεις, γονείς και παιδιά! Εκεί μπορεί να αναζητήσει και τους Αξιόλογους. Αφού το διάμεσο τα βρίσκει όλα και συμφέρει, είναι βέβαιον ότι θα ανακαλύψει κι εμάς.
Ο μεγάλος Βάρδος της μπλογκόσφαιρας είπε και ελάλησε στις 10 Σεπτεμβρίου
”Σύντροφοι, “περαστικός” είμαι ελέω εκλογών!
Ή μπλογκόσφαιρα μιά χαρά ζεί δίχως εμένα!
Ευχαριστώ που δεν με ξεχάσατε (ακόμη)!
Μπουχαχαχαχα ”
Αμέσως άρχισαν οι ικεσίες “μη φεύγεις μη, με πόνο σου φωνάζω” και “αν δεν είχα κι εσένανε τι θα ήμουν στη γη”. Δεν ήθελε και πολύ ο Αρχιερέας να λυγίσει. Διότι καλές ήταν οι πολύμηνες διακοπές, αλλά πως θα βγάλει τον χειμώνα στο μαγαζάκι χωρίς ζεστά κάστανα, μπύρες, και μπλογκο-κατινιές.
Ας είναι ευλογημένες οι εκλογές που ξαναέφεραν τη χαρά στο μουντό χωριό μας.
Επάνω που νομίζαμε ότι η Έφη Σαρρή θα ήταν το μοναδικό χτύπημα που θα μας κατάφερνε ο Καρατζαφέρης με το γάντι του μποξ, το κισμέτι, αυτό το κακιασμένο, μας επεφύλασσε ένα ακόμη χτύπημα, χειρότερο από το πρώτο.
Η μετενσάρκωση της Μέριλιν Μονρόε χτύπησε και όλοι εμείς αισθανθήκαμε εις βάθος το νόημα του λαϊκού σουξέ « σ’ έστησαν σε μια γωνιά» Γιατί, δεν φτάνει που μας καίει τον εγκέφαλο με την εντελώς μπανάλ αισθητική του ας το πούμε blogτης, δεν φτάνει που ο κοσμάκης μπαίνει στον κόπο και απαντά στα wannabe κείμενά της, ζήλεψε η άμοιρη ξανθομαλλούσα Παναγιά τη δόξα της Νατάσας και θέλει να γίνει Πρώτη κιουρία στη θέση της Πρώτης Κυρίας. Όχι όμως ως σύζυγος Πρωθυπουργού – αυτά είναι για τις κυράτσες. Η διαμαντοφορούσα Τριανταφυλλιά, που με τα άνθη της κοσμεί το διαδίκτυο και με τις χαζομάρες της το blogμας, επιθυμεί να γίνει Πρωθυπουργέσσα.
Προσπαθείστε τώρα να φανταστείτε αυτή την πιθανότητα. Η Ρόζα μας να κάθεται στην καρέκλα του Κραμανλή που ‘ναι ζεστή με τέτοιο κώλο που ‘χει ο Πρωθυπουργός μας, να ανοίγει το στοματάκι το απύθμενον και να εκτοξεύει μαργαριτάρια, σαν εκείνα που φοράει στη λαιμαριά. Λύσαμε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας.
Κι επειδή των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, έχει έτοιμο και το Υπουργικό Συμβούλιο. Αθροίστε το IQτων υπουργών της, προσθέστε το στο δικό της και αν φτάσετε σε τριψήφιο νούμερο, το κλείσαμε το blogμας πάραυτα.
Πάντως, για να σοβαρευτώ τώρα, όσο βλέπω τέτοιες προσωπικότητες, τόσο εκτιμώ τον Λαπούτα που θα ψηφίσει και ΣΥΡΙΖΑ, εις ανάμνησιν των όσων έχει φάει σύριζα. Δεν είναι και πολλοί βέβαια, ποιος έχει τόση ανωμαλία πάνω του άλλωστε για να τον ακουμπήσει. Ο πραγματικός λόγος που ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ όμως είναι επειδή, μεταξύ μας και σκατά να φάμε αν δεν είναι έτσι, ο Τσίπρας είναι ωραίο παιδί. Αν και με το μάτι που έχει ώρες ώρες Τσίμπλα θα έπρεπε να τον έλεγαν, που ταιριάζει κιόλας με τον σπινθηροβόλο οφθαλμό του Λαπούτα μας. Αφού σου λέει είδαν τα μάτια του Λαπούτα από εταιρεία οπτικών και την έκλεισαν για να ανοίξουν σουβλακερί στο Μπουρνάζι. Αν όλοι είχαν τέτοια μάτια, τι να την κάνεις την Οπτική, αγάπη μου;
Αλλά και η Τριανταφυλλιά μας από μάτι είναι φοβερή. Το κοιτάζεις και αναρωτιέσαι πόση βλακεία να κρύβει μέσα του. Αν και σπάνια μπορείς να δεις τα μάτια της, γιατί με τόσο διαμαντικό, με τόσο ρουμπίνι που έχει πάνω της, στραβώνεσαι, πώς να το κάνουμε;
Λοιπόν, εγώ θα περάσω σε μια νέα πρόταση. Γιατί στις επόμενες εκλογές να μην κατέβει η Τριανταφυλλιά μαζί με τον λαπούτα και να πάρουν μαζί τους κι εκείνο το Ραπίσματα για Υπουργό Τύπου, μιας και έχει τόση ευφράδεια το παλικάρι; Δηλαδή, διαβάζεις την ποίησή του και νομίζεις πως πρέπει να πάσχει από δυσπαρεύνεια. Ή τουλάχιστον από δυσκοιλιότητα. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα σκατά που μας πλασάρει με δυσκολία για αγανακτισμένη ποίηση. Τους έχω και έτοιμο το σλογκαν – ποιηματάκι του εκλογικού τους αγώνα, για να μην κουράζονται τα παιδιά. Αρκετά κουράζονται γράφοντας τόσες μαλακίες.
Ραπίσματα, ραπίσματα, του κώλου τιτιβίσματα
που μας σερβίρονται ομού με δόσεις μαλακίας
απ’ του Λαπούτα τις εμπνεύσεις, πλήρεις πουστρολογίας
Ψηφίστε τη Ροζούλα
δεν πειράζει που είναι χαζούλα
ψηφίστε της συμφοράς την Τριάδα
που ήταν τυχερή, δεν γεννήθηκε στη Σπάρτη
και γλίτωσε τον Καιάδα
Σμαααατς
Ένα τραγούδι θα σας πω, που βγαίνει από τα μέσα
για τον Λαπούτα τον τρανό, πέστονε και μπουχέσα
κι ακόμα ένα για αυτή που ήρθε σαν το αστέρι
την όμορφη Ροδούλα μας, καμμένη από χέρι
που γράφει πια χωρίς αιδώ την κάθε της αηδία
μα όμως, θα το παινευτώ, είναι πολύ κυρία
και με το σεις και με το σας μιλάει πάντα εκείνη
μα άλλο είναι το πρόβλημα – η «βρύση» που δεν χύνει
και για τον μάγκα τον τρανό, ραπίσματα τον λένε
που πάντοτε και μόνιμα όλα αυτού του φταίνε
μα δείξτου κατανόηση, θα δεις, θα σταματήσει
άμα βρεθεί ένας ήρωας κι εκείνον να γαμήσει
δεν είδατε ο Λαπούτας μας που ναι μες στην γαλήνη
γιατί η βρύση του αλλουνού συνέχεια τον χύνει;
Κάτι οι δηλώσεις των πολιτικών, κάτι η λασπολογία από αδερφό blogger προς αδερφό blogger στο νετ κατά καιρούς, κάτι η δική μας λάσπη προς όλες τις κατευθύνσεις, νοστάλγησα να κολυμπήσω σε μια πραγματική πηχτή λάσπη. Αχ, καλοκαίρι που τέλειωσες!
Λοιπόν. Έχουμε και λέμε. Οι 7 Επί Κλίκας έχουν πάνω-κάτω μέσο όρο ύπαρξης ως Bloggers 2 με 2,5 χρόνια. Είναι σαν να λέμε παλιοκαραβάνες. Ακόμη και οι πιο νέοι τα έχουν τα χρονάκια τους στο νετ, δεν είναι τίποτα ξεπεταρούδια. Εδώ και καιρό λοιπόν, σ΄αυτή την “παρέα” πλανάται μια κοινή διαπίστωση την οποία όλοι γκρινιάζουν αλλά κανείς δεν αποφάσιζε να την καταγράψει. Το κάνω εγώ γιατί βαριέμαι να σερφάρω και κόβω τις φλέβες μου από αυτά που παρατηρώ.
Ο φετινός χρόνος ήταν ένας χρόνος επιδρομής νέων bloggers και τα ιστολόγια εκτινάχθηκαν στο “σεβαστό αριθμό” -που μετρούν οι διάφοροι aggregators- των 15000.
Τι είναι αυτά τα 15.000 ιστολόγια; Η συντριπτική πλειοψηφία είναι ένας πολτός ανοησίας που σέρνεται πάνω σου με το που ανοίγεις έναν aggregator και σε τραβάει σαν δίνη προς τα κάτω. Είναι τόσο απελπιστικά ανόητο το περιεχόμενο και αναμασούμενο που θυμίζει τραγικά το βάλτο στον οποίο έχουν περιπέσει πολλά χρόνια τώρα τα Lifestyle περιοδικά: αστειάκια, σεξ, χαζοαναλύσεις πολιτικής και πολύ εφηβική βαρβατίλα και πάλι από την αρχή.
Γεγονός που μας φέρνει στην όχι και τόσο ευχάριστη θέση να αναφωνούμε με νοσταλγία, χίλιες φορές ο Μανιφέστο, ο Λαπούτας, ο Μανταλένας, ο ΜακΜάνους και η Νίνα και όλοι αυτοί οι πρωτεργάτες της “κοινότητας” παρά οποιοδήποτε νεαρόν ερίφιον δοκιμάζει στις οθόνες μας τις εκσπερματίσεις του ασθενικού πνευματικού προστάτη του!
Έτσι για να μην λέτε ότι δεν βλέπουμε και του στραβού το δίκιο!
Έκλεισαν τα laptops και άναψαν τσιγάρα, πολλά τσιγάρα. Φούμαραν με αγωνία και κοιτούσαν ο ένας τον άλλο με καχυποψία. Ποιοι να είναι οι προδότες άραγε; Αυτή η ερώτηση πλανιόταν στον αέρα σαν ομίχλη σε αμερικανικό θρίλερ. Από την ώρα που διέρευσε ότι 7 bloggers ανήκαν στην κλίκα των αξιόλογων, όλοι έμοιαζαν ύποπτοι.
Κι αν δεν ήταν πράγματι αξιόλογοι;
Κι αν ήταν απλά 7 τύποι-τυπισσες που έχουν στήσει ένα blog για την πλάκα τους.
Κι αν είναι ο Κατσαρίδας Χ 7 με ολίγη από Observer;
Τότε ποιο θα ήταν το μέλλον της μπλογκόσφαιρας;
“Θα συνεχίσουν να γράφουν αυτοί οι αξιόλογοι χωρίς να ξέρουμε ποιοι είναι;” βροντοφώναξε ο αρχηγός τους. Όλοι δήλωσαν την πλήρη πίστη τους στον ιερό σκοπό του blogging, στην τήρηση της ανώνυμης ταυτότητας τους ως κόρης οφθαλμού, και την πλήρη και αδιαμφισβήτητη υποταγή στο νόμο της αγέλης: “Εγώ βαράω το τούμπανο, εσείς χορεύετε”.
Βγήκαν από το νετ-καφέ και πήρε ο καθείς το δρόμο για το pc του σπιτιού του. Οι περισσότεροι άνοιξαν τα blogs τους και συνέχισαν να γράφουν τα καθημερινά αναμασήματα της πραγματικότητας τους, χαιρετίστηκαν μεταξύ τους σε σχόλια με προσφωνήσεις ψευτοαγαπησιάρικες, επαίνεσαν τον αρχηγό της αγέλης για το τελευταίο του πόνημα και ύστερα αποκοιμήθηκαν στο πληκτρολόγιο περιμένωντας να απαντήσει κάποιος στα ποστ τους.
Κάποιοι άλλοι έφτασαν στο σπιτικό pc τους, το άνοιξαν, πληκτρολόγησαν τους κωδικούς της Κλίκας και έγραψαν αυτό εδώ το κείμενο. Ήσυχοι πια, πως παίζουν ένα άλλο παιχνίδι. Πως ξέφυγαν από τους αρχηγούς και τα υπόλοιπα πρόβατα, έστω και υποκρινόμενοι ότι δεν έχουν παραιτηθεί…της προβιάς τους!
Ανοίγω το απόγευμα να χαζέψω λίγο την κίνηση στην κλίκα και τι βλέπω. Καλά και κακά μαντάτα. Από τη μια παρατηρώ ότι αισίως το εμετικό προηγούμενο έχει πιάσει τόπο, βρήκε δηλαδή καμιά 200σαρια -μέχρι τώρα που γράφω- παραλήπτες και χαίρομαι γιατί αυτή η φωνή ακούγεται στην έρημο που έχει μεταβληθεί η μπλογκόσφαιρα εδώ και καιρό αλλά βλέπω και το φιντανάκι που ακολουθεί και λέω ε! δεν έχει σώσιμο ούτε αυτό το μέσο. Για τα Ραπίσματα μιλάω. Ναι, αυτό το νέο αίσχος που μας προέκυψε μεσούντος Σεπτεμβρίου. Παραθέτω τον ‘ποιητή’ του εν λόγω blog έτσι για να πάρετε μια γεύση:
Έλλην blogger μαλακαρχιδοπούστη
σκατογελοίε και μπινέ η παπαριά σου ακούστει
ακούστηκε στα πέρατα στου τίποτα την άκρη
και όλοι τα εξύσανε Λίοσια και Νέα Μάκρη
Έλλην blogger σκατοκουραδογλύφτη
της εξουσίας όρντινο, τσόντα, ουρά και σκύφτη
σκύψε, σκύψε τέντωσε την κωλάρα
φάε τις ψωλές απανωτές και κάνε τις γαργάρα
Έλλην blogger κωλοποιητηφανφάρα
τα ‘σπρόμαυρα κοράκια σου κλάσανε μιά παπάρα
γράψε γράψε κι όλο κάτι θα μείνει
βρωμιάρη γκεμπελίσκε χωρίς ντροπή κι αισχύνη
Ναι,ναι! Αυτό το αίσχος που μιλάει για τα αίσχη φιγουράρει στην 4η θέση των πιο γρήγορα αναπτυσσόμενων blogs. Απολαύστε το, γιατί εσείς το φέρατε σε αυτή την περίοπτη θέση. Προφανώς σας ταιριάζει γάντι αλλιώς τέτοια εκτίμηση δεν θα του δηλώνατε. Αξίζει να το προσέξετε γιατί είναι το αντίβαρο στη σοβαροφάνεια πολλών της μπλογκόσφαιρα, πολλών καβαλημένων που νομίζουν ότι έγιναν κάποιοι εκθέτοντας τις απόψεις τους σε ένα κοινό…που περιέχει τέτοιους οπαδούς και χρήστες! Οι λαοί έχουν τα αφεντικά που τους αξίζουν, αφού αυτοί τα εκλέγουν (είναι και επίκαιρη η φράση, έτσι δεν είναι;). Επίσης και οι δικτυακές κοινότητες έχουν τους κράχτες που τους αξίζουν.
Τι να σου πω ρε Μάνιπαιδάκι μου. Σαν να έχεις το θέσφατο γράφεις. Έχεις επιχειρήσει ποτέ έστω και στιγμιαία να κάνεις αυτοκριτική; Έχεις γνωριστεί ποτέ με την λέξη; Ή ακόμη ζεις στον κόσμο του Marlboro με μια εσάνς από Brokeback;
Σου έδωσε κανείς το ρόλο της συνείδησης μας και δεν το καταλάβαμε; Για γύρνα και λίγο προς τα μέσα να δεις τα δικά σου ψέμματα, γιατί αποκλείεται να είσαι πια τόσο αλάνθαστος όσο θες να φαίνεσαι. Αλλά τι λέω. Αυτά τα παθαίνουν όσοι στοιχειωδώς έχουν τσίπα πάνω τους.
